Historia Torunia

Toruń otrzymał prawa miejskie 28 grudnia 1233 roku. Pierwotna lokalizacja nie była zbyt dogodna, więc miasto zostało translokowane na obecne miejsce. W 1264 roku, obok istniejącego miasta, Krzyżacy lokowali Nowe Miasto Toruń. Dogodne położenie nad Wisłą oraz przynależność Starego Miasta Torunia do Związku Miast Hanzeatyckich pozwalało miastu i jego mieszkańcom czerpać znaczne zyski z pośrednictwa w handlu. W roku 1411 i 1466 w Toruniu podpisano traktaty pokojowe kończące wojny polsko – krzyżackie. 19 lutego 1473 roku w mieście urodził się Mikołaj Kopernik. Wiek XVII i XVIII to dla Torunia czas oblężeń i wojskowych przemarszy. W 1629, 1655 oraz 1703 roku Toruń oblegali Szwedzi zadając miastu przy tym poważne straty. W wyniku II rozbioru Polski, Toruń trafił pod pruskie panowanie. W latach 1807 – 1813 miasto wchodziło w skład, utworzonego przez Napoleona Bonaparte, Księstwa Warszawskiego. W 1815 roku Toruń ponownie stał się częścią Królestwa Prus. Uznany wówczas za twierdzę, został otoczony fortami. W 1861 roku do miasta dotarła kolej. Toruń odzyskał niepodległość 18 stycznia 1920 roku. W okresie międzywojennym był on stolicą Województwa Pomorskiego. W momencie wybuchu II wojny światowej miasto zostało wcielone do III Rzeszy, wyzwolone 1 lutego 1945 roku. W powojennej historii Torunia najważniejszymi wydarzeniami dla miasta było utworzenie tutaj Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika oraz wpisanie, w 1997 roku, toruńskiej Starówki na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.